Now during my time in this part of the world made it challenging to watch football as Chinese New Year was looming. So when I saw that there was a game tonight at PAT Stadium in Bangkok, I simply could not refuse and had to make it my mission to make my way down and see some Thai League 1 football. Admittedly I took a Bolt as I was not going to make my way via public transport and it would have taken me too long to navigate my way though peak hour Bangkok commuter after work evening traffic. However, I made it and just in the nick of time as kick off began 5 minutes prior to my arrival. One would argue that I was... punctual.
I was a little lost initially as the stadium does not have an obvious entrance. But you navigate your way through the food, beverage and merchandise stalls and then you go to the ticketing booths and then you walk to these gates and then you are in the ground. While initially confusing, it all made perfect sense and was rather simple.
Tickets were straight forward enough to pick up at the ground and, like much of football in Thailand, refreshingly affordable. A seat in a decent section came in around 150–200 baht (roughly $6–8 AUD), which still feels like remarkable value for a top-flight game.
Inside, the ground does what it does best. Compact, steep, and close. You’re never far from the pitch, and the noise carries well without ever feeling overwhelming. One end keeps up a steady rhythm with drums and chants, giving the match a constant background rather than bursts of intensity. Both ends of the ground you had Port FC's supporters making their presence known and were constantly beating their drums, singing and jumping. Quintessential football, love it.
I will do this a bit differently and talk about the food and drink intermingled with the match, rather than talk about the game and then the food in a separate manner. Food isn’t an afterthought here—it’s part of the experience as you are forced to make these considerations as you walk up to the ground passing the vendors and stalls. Grilled chicken skewers were going for about 20–30 baht each, pork skewers slightly more at 30–40 baht, and a decent portion of fried rice or noodles sat around the 50–60 baht mark. Cold drinks—water or soft drink—were typically 20–30 baht, while a local beer came in at roughly 60–80 baht. Cheap enough that you don’t hesitate, and good enough that you probably go back for another round before kickoff. The beer were well proportioned and I did sit on one as it was a half litre can in the plastic cup.
Kick-off came and, almost immediately, the game settled into a pattern that never really shifted. Port FC were in control from the outset—calm, composed, and dictating everything. It wasn’t frantic or overwhelming, just constant.
Sukhothai FC looked like a side preparing for a long night. Their structure held in patches, but it always felt like they were reacting rather than shaping anything themselves. The opening goal felt inevitable. Port had been moving the ball patiently, stretching the pitch, waiting for the gap—and when it came, the finish was straightforward. It barely changed the mood; it simply confirmed it.
What followed defined the match. Port kept coming. Chances built steadily—some half chances, others much clearer—but the scoreline didn’t move as quickly as it might have. At times it was wasteful finishing; at others, it was Sukhothai producing last-ditch, almost frantic defending. Blocks thrown in, clearances hacked away, moments where it felt easier to score than miss—yet somehow the ball stayed out.
At halftime, 1–0 felt light. Port could have put more away but were just unlucky to not get their lines right, the right man at the right time, or some last gasp defense from the visitors. The second half followed the same script, only with more space. Sukhothai pushed forward a little, but that just made things easier for Port. The second goal eventually arrived, and it felt overdue rather than decisive. From there, it became a question of how many—but the answer never quite stretched as far as it might have. Port continued to dominate, continued to create, but either the finishing let them down or Sukhothai found another desperate intervention. The third goal, arriving late, felt like a correction rather than an addition.
The crowd never seemed frustrated. There was an understanding of the control, an appreciation of the way Port FC dictated the match from start to finish, even if the scoreboard didn’t fully reflect it. Walking back out into the Bangkok night, past the last of the food stalls still serving skewers and drinks at the same easy prices, the feeling was straightforward enough. 3–0 was comfortable—but it could easily have been more.
Was a great football experience, my first since I was here to watch Australia play Thailand to a highly frustrating 2-2 draw in world cup qualifying back in 2016. Great memories flood back when I was sitting in the stands and watching this game. However, new ones have been made and would love to come back and watch more Thai football. The country is just such a lovely place, I do not know why I do not spend more time here when I do visit. Not doing it enough justice. Hopefully a future return, but all in all a wonderful night watching some Thai football as i make my way back home walking back and then a few trains back.
ในช่วงที่ผมมาอยู่ที่นี่ การดูฟุตบอลค่อนข้างลำบากเพราะใกล้ช่วงตรุษจีนแล้ว ดังนั้นเมื่อผมเห็นว่ามีเกมคืนนี้ที่สนามพีที สเตเดียม กรุงเทพฯ ผมจึงปฏิเสธไม่ได้และต้องตั้งใจไปดูฟุตบอลไทยลีกเอิงให้ได้ ยอมรับว่าผมใช้บริการรถไฟฟ้า Bolt เพราะผมไม่สะดวกเดินทางด้วยระบบขนส่งสาธารณะ และคงเสียเวลามากเกินไปหากต้องฝ่าการจราจรติดขัดในช่วงชั่วโมงเร่งด่วนหลังเลิกงานในกรุงเทพฯ อย่างไรก็ตาม ผมไปถึงทันเวลาพอดี เพราะเกมเริ่มก่อนที่ผมจะมาถึง 5 นาที บางคนอาจบอกว่าผม...ตรงเวลา
ตอนแรกผมงงเล็กน้อยเพราะสนามไม่มีทางเข้าที่ชัดเจน แต่คุณต้องเดินผ่านร้านขายอาหาร เครื่องดื่ม และสินค้าที่ระลึก แล้วไปที่บูธขายตั๋ว จากนั้นก็เดินไปที่ประตู แล้วคุณก็จะเข้าไปในสนามได้ ถึงแม้ตอนแรกจะงง แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็เข้าใจง่ายและไม่ซับซ้อน
การซื้อตั๋วก็ง่าย สามารถรับได้ที่สนาม และเหมือนกับฟุตบอลส่วนใหญ่ในประเทศไทย ราคาไม่แพงอย่างน่าประหลาดใจ ที่นั่งในโซนที่ดีพอสมควรมีราคาประมาณ 150-200 บาท (ประมาณ 6-8 ดอลลาร์ออสเตรเลีย) ซึ่งยังคงถือว่าคุ้มค่ามากสำหรับเกมระดับท็อป
ภายในสนามนั้นทำหน้าที่ของมันได้ดีที่สุด คือ กะทัดรัด ลาดชัน และใกล้ชิด คุณจะอยู่ไม่ไกลจากสนามเลย และเสียงเชียร์ก็ดังไปทั่วโดยไม่รู้สึกว่าดังเกินไป ฝั่งหนึ่งของสนามจะรักษาจังหวะที่สม่ำเสมอด้วยกลองและเสียงเชียร์ ทำให้เกมมีฉากหลังที่ต่อเนื่องมากกว่าที่จะเป็นการระเบิดความเข้มข้นเป็นช่วงๆ ทั้งสองฝั่งของสนาม คุณจะเห็นกองเชียร์ของพอร์ต เอฟซี แสดงตัวตนออกมาอย่างชัดเจน พวกเขาตีกลอง ร้องเพลง และกระโดดอยู่ตลอดเวลา นี่แหละคือฟุตบอลที่แท้จริง ผมชอบมาก
ผมจะพูดถึงเรื่องนี้ในอีกมุมหนึ่ง โดยจะพูดถึงอาหารและเครื่องดื่มที่ผสมผสานกับเกม มากกว่าที่จะพูดถึงเกมแล้วค่อยพูดถึงอาหารในภายหลัง อาหารไม่ใช่สิ่งที่นึกถึงทีหลัง แต่เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ที่คุณจะต้องพิจารณาขณะเดินไปยังสนาม ผ่านพ่อค้าแม่ค้าและแผงลอยต่างๆ ไก่ย่างเสียบไม้ราคาประมาณ 20-30 บาทต่อไม้ หมูย่างเสียบไม้ราคาแพงกว่าเล็กน้อยที่ 30-40 บาท และข้าวผัดหรือก๋วยเตี๋ยวผัดจานใหญ่ราคาประมาณ 50-60 บาท เครื่องดื่มเย็นๆ—น้ำเปล่าหรือน้ำอัดลม—ราคาประมาณ 20-30 บาท ส่วนเบียร์ท้องถิ่นราคาประมาณ 60-80 บาท ราคาไม่แพงจนคุณลังเล และอร่อยจนคุณอาจจะกลับไปซื้ออีกรอบก่อนเริ่มเกม เบียร์มีปริมาณกำลังดี และผมก็เผลอนั่งทับกระป๋องขนาดครึ่งลิตรในแก้วพลาสติกด้วย
เมื่อเริ่มเกม การแข่งขันก็ดำเนินไปตามรูปแบบที่แทบไม่เปลี่ยนแปลงเลย พอร์ต เอฟซี ควบคุมเกมตั้งแต่เริ่มต้น—อย่างสงบ เยือกเย็น และกำหนดทุกอย่าง มันไม่ได้ดุเดือดหรือเกินเหตุ แต่เป็นการควบคุมที่คงที่
สุโขทัย เอฟซี ดูเหมือนทีมที่เตรียมตัวสำหรับค่ำคืนที่ยาวนาน โครงสร้างของพวกเขาคงอยู่บ้างเป็นบางช่วง แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตอบสนองต่อสถานการณ์มากกว่าที่จะสร้างอะไรเอง ประตูแรกดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ พอร์ตเล่นบอลอย่างอดทน ยืดพื้นที่ในสนาม รอจังหวะ และเมื่อโอกาสมาถึง การจบสกอร์ก็ง่ายดาย มันแทบไม่เปลี่ยนบรรยากาศเลย เพียงแต่เป็นการยืนยันสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว
สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นเป็นตัวกำหนดเกม พอร์ตยังคงบุกอย่างต่อเนื่อง โอกาสเกิดขึ้นเรื่อยๆ ทั้งโอกาสครึ่งๆ กลางๆ และโอกาสที่ชัดเจนกว่า แต่สกอร์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเร็วเท่าที่ควร บางครั้งก็เป็นการจบสกอร์ที่ไร้ความหมาย บางครั้งก็เป็นสุโขทัยที่พยายามป้องกันอย่างสุดกำลัง การบล็อก การเคลียร์บอล มีหลายจังหวะที่ดูเหมือนจะยิงประตูได้ง่ายกว่าพลาด แต่สุดท้ายบอลก็ไม่เข้าประตู
ครึ่งแรก สกอร์ 1-0 ดูเหมือนจะน้อยไป พอร์ตน่าจะทำประตูได้มากกว่านี้ แต่โชคร้ายที่จัดตำแหน่งไม่ถูกต้อง ไม่มีผู้เล่นที่เหมาะสมในเวลาที่เหมาะสม หรือการป้องกันอย่างสุดกำลังจากทีมเยือน ครึ่งหลังก็ดำเนินไปในลักษณะเดียวกัน เพียงแต่มีพื้นที่มากขึ้น สุโขทัยบุกขึ้นไปข้างหน้าเล็กน้อย แต่กลับทำให้พอร์ตเล่นได้ง่ายขึ้น ประตูที่สองมาถึงในที่สุด และมันดูเหมือนจะมาช้าไปมากกว่าจะเป็นประตูตัดสิน จากนั้นคำถามก็กลายเป็นว่าจะมีกี่ประตู—แต่คำตอบก็ไม่เคยไปไกลเท่าที่ควร พอร์ตยังคงครองเกม สร้างโอกาสอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ว่าจะเป็นการจบสกอร์ที่ไม่ดี หรือสุโขทัยเข้ามาช่วยอย่างสุดความสามารถ ประตูที่สามที่มาในช่วงท้ายเกม รู้สึกเหมือนเป็นการแก้ไขมากกว่าการเพิ่มประตู
ผู้ชมดูเหมือนจะไม่รู้สึกหงุดหงิด พวกเขามีความเข้าใจในการควบคุมเกม และชื่นชมวิธีการที่พอร์ต เอฟซี ควบคุมเกมตั้งแต่ต้นจนจบ แม้ว่าสกอร์บอร์ดจะไม่สะท้อนออกมาอย่างเต็มที่ก็ตาม เมื่อเดินกลับออกมาสู่ค่ำคืนของกรุงเทพฯ ผ่านแผงขายอาหารที่ยังคงขายเสียบไม้และเครื่องดื่มในราคาที่ไม่แพง ความรู้สึกก็ตรงไปตรงมา 3-0 เป็นสกอร์ที่สบายๆ—แต่จริงๆ แล้วอาจจะมากกว่านั้นก็ได้
เป็นประสบการณ์ฟุตบอลที่ยอดเยี่ยม ครั้งแรกของผมตั้งแต่มาดูออสเตรเลียเล่นกับไทยที่เสมอกันอย่างน่าผิดหวัง 2-2 ในรอบคัดเลือกฟุตบอลโลกปี 2016 ความทรงจำดีๆ มากมายหลั่งไหลกลับมาเมื่อผมนั่งอยู่ในนั้น
No comments:
Post a Comment